Het slapstickrestaurant

Met schoteltjesgrote ogen stond mijn moeder naar mijn zusjes klonterige roodoranje haar te kijken. Glimmend van trots op het resultaat vroeg ik wat ze ervan vond. Vier jaar was ik, rode wangen van de inspanning die ik verricht had. Alles had ik uit de kast gehaald. Het resultaat mocht er wezen, vond ik zelf. Een geheel nieuwe coupe, een geheel nieuwe kleur. Het gepiel met de saus als verf te gebruiken voor haar haar was wonderlijk goed gelukt. De kleur paste uitstekend bij haar garderobe, ze droeg altijd van die smetteloos witte jurkjes. De tomatensappen liepen in sierlijke sliertjes uit de nog natte haren, en lieten mooie fijne spoortjes achter op het glanzende satijn van het jurkje.
Dat niet iedereen dezelfde goede smaak heeft, daar kwam ik toen achter. Mijn zusje zette het op een brullen, ze ging tekeer als een razende. Kon niet tegen vlekken, helemaal niet op haar eigen kleren en was panisch wanneer ze vreemde dingen voelde op haar huid of haar. Mijn moeder griste het schaartje uit mijn handen, haar moederhart was mij niet gunstig gezind, ze brak het gereedschap voor mijn ogen in stukken en goot het laatste restje spaghettisaus door de gootsteen. Mij verbouwereerd achterlatend, sleurde ze mijn zusje compleet met haar nieuwe look mee. Onder de douche werd mijn creatie weggespoeld. Mijn ego werd gelijk met de kinderschaar gebroken, mijn plan om een kapster te worden vernietigd.

Lang heb ik het nog moeten horen. Ik kon de kapperscarrière wel op mijn buik schrijven en ging me richten op een andere passie. Koken. Mijn specialiteit werd spaghetti en toetjes, met bergen slagroom.

Jaren later lukte het om een eigen restaurantje te beginnen in de grote stad. We woonden naast mijn trots. Van heinde en verre kwamen de mensen om van mijn gerechten te genieten. Alleen mijn zus is nog nooit langs geweest. Ieder jaar nodigde ik haar uit en ieder jaar wees ze mijn uitnodiging beleefd af. Ik verdenk haar ervan dat ze me nooit haar metamorfose vergeven heeft.

'Hai zussie, met Dana, heb je zin om hier een paar dagen te logeren met je hele gezinnetje?'
Ze zal nee zeggen, ik wist het vrijwel zeker. Het is een utopie om haar uit haar vertrouwde omgeving weg te lokken. Ze schuwt de drukte van de stad, hecht veel te veel waarde aan vaste patronen, regelmaat, orde.
Groot was de schok toen ze mijn uitnodiging aannam.
Wat had ik gedaan? Mijn zus, haar man en zoontje waren alle drie autistisch, samen met mijn dochtertje zouden er 4 autisten onder één dak zijn. En ik kon mijn dochter al nauwelijks aan, hysterie ten top zou het zijn, vooral omdat het de maand december is. Nou ja, het moest maar, het was tenslotte mijn zus, ik zou het zeker wel overleven.

Het was een compleet drama. Zoonlief (mijn neefje) had nog last van de nasleep van de griep, en was tot overmaat van ramp zijn snotlap vergeten. Hij weigerde pertinent om het met een andere zakdoek te doen, gehecht als hij was aan zijn eigen vertrouwde spulletjes en ik zag in gedachten al de zo keurig gedekte tafels van ons restaurantje eronder gesproeid worden. Hij wilde perse een plaatsje in het midden en bestelde spaghetti. Ik hield mijn hart vast en deelde uit voorzorg gratis paraplu's uit aan de overige gasten. Het was gruwelijk. Toen ik het bord spaghetti voor hem neerzette zag ik een sliert uit zijn neus lopen, ik siste tegen mijn zus dat dit echt niet kon zo midden tussen betalende klanten. Waarop zij verontwaardigd opstond en haar bolognese schotel ten overstaan van een volle zaak over mijn hoofd heen kieperde. In een mum van tijd was het horecabedrijf het toneel van een slapstick geworden. Alles vloog iedereen om de oren.
Mijn zus had haar wraak genomen en zoals mijn moeder mijn kapperscarrière om zeep had geholpen heeft mijn zus jaren later mijn horecacarrière naar de filistijnen laten gaan.
Nu laat ik me omscholen naar stuntende motormuis, dat lijkt me een heel wat rustiger bestaan te worden. Volgend jaar nodig ik mijn zus uit op het circuit van Assen, de familiebanden laat ik er niet onder lijden.