Mohammed krijgt het op zijn heupen

Voor de januariuitdaging van Schrijvelarij geschreven: Laat je inspireren door de schilderijen van Ditte

Heupwiegend liepen ze door het hete zand van de Sahara. Moeder met haar rode sjaal om de heupen geknoopt omdat dat haar figuur zou mooi brak en zus met twee bakken op de heupen, omdat zij nou eenmaal de sterkste was van de drie en het bovendien maar wat graag op de heupen kreeg.

Mohammed zag het zwaar in, hij wou later beslist anders worden. Niet opgroeien met brede heupen en magere pootjes. Niet het voorland van zijn zusters volgen, die altijd zeiden dat ze zoveel profijt hadden van het feit dat ze in ieder geval hun bouw mee hadden. Later wou hij er niet zo belachelijk uitzien. Hij droomde van brede schouders, die alles konden dragen en verdragen.

“Even rust,” besloot moeder: “Even wat aansterken.” Mohammed keek vies en ondankbaar naar de witte prut die in zijn handen werd geschept. Hij zou in ieder geval even lekker weg kunnen mijmeren en een toekomst voor ogen zien die er wat rooskleuriger uit zou zien dan dit troostloze bestaan.
“Later als ik groot ben word ik boer… en bokser,” fluisterde hij zachtjes voor zich uit. Hij zag het plaatje al helemaal compleet worden. Eerst zou hij trainen tot en met, zodat hij een spiermassa had waar menig bodybuilder jaloers op zou zijn. Hij zou de sterkste boer van de wijde omgeving worden, de krachten kon hij goed gebruiken bij het zware werk op het boerenland. Dan zou hij zijn geliefde boksbewegingen ook in de ring tot zijn recht laten komen. Mohammed bewoog zijn schouders alsof hij een rechtse hoek uit wou delen, balde zijn ene knuistje tot vuist en sloeg pardoes een woestijnratje knock-out.
“Mohammed,” zei moeder: “ Zit niet te dromen jongen, eet je rijst op…”
Mohammed’s knuistje ging open, hij keek naar het restantje plat geknepen rijstprut , dacht er droevig bij: “Wanneer dit nou een bruine boterham met pindakaas geweest zou zijn zou ik later misschien een beroemd bokser worden.”
Helaas was in de hele woestijn geen pindakaas te bekennen, dus die droom kon hij ook wel op zijn buik schrijven. Nou ja, dan maar brede heupen, dacht hij gelaten en likte de rijst uit zijn handpalm.

© Dana Martens

De boodschapper

Chagrijnig
Zat verscholen
In een boomstam
In het stille sprookjesbos
Het gezicht dat zou verhalen
Over de dwergen die gingen balen
Want de schone slaapster ging helemaal los
sommeerde hem de kleintjes tol te laten betalen
gevolg was dat boze dwergen massaal verhaal gingen halen
iedere keer hetzelfde liedje, de boodschapper was wederom de klos




E.d.i.t. voor de januari uitdaging van Schrijvelarij geschreven, geïnspireerd door een schilderij van Ditte 

Trouw

Er leefden eens lang geleden een man en een vrouw
Die zeiden dagelijks tegen elkaar: "ik hou van jou"
het was dan ook geheel niet te verwachten
dat dat paar elkaar eens zou verkrachten
maar het gebeurde jammer genoeg wel
verdrietig gebroken was het stel
dag man, dag vrouw
ik verafschuw jou
plots alleen
één
plus één
niet meer alleen
dag man, dag vrouw
opnieuw: "ik hou van jou"
maar ditmaal bleven ze bij elkaar
traden in het huwelijk, werden honderd jaar
wandelden hand in hand, door het hele boerenland
ook al was het echtpaar geregeld wel ontzettend nukkig
toch leefden ze, zoals sprookjes betaamd, nog lang en gelukkig 

 Schilderij van Ditte Dirksen

Schakellesje

Verstopt
door schaamte
Zij heeft geflopt
in dit aangeklede geraamte
Marietje wou even toeren gaan
Maar vergat tevoren les te nemen
Toen liet de Kever haar geregeld staan
Tot ze besloot de benenwagen weer te nemen
Uiteindelijk heeft ze toch maar het lastige schakelen geleerd
Een nieuw autootje aangeschaft en herinneringen in het bos geparkeerd

Januariuitdaging Schrijvelarij: E.d.i.t. geïnspireerd door een schilderij van Ditte Dirksen

Drie dansende zusjes

Cinderella
Mooie vrouw
Mocht van ma
Niet wat ze wou
ze lag urenlang te huilen
wou het liefst met stiefzusters ruilen
die kregen voor het koningsbal fraaie rokken
het had weinig zin meer verder te mokken
Dus nam slimme Cinderella maar het aloude wijze besluit
Pikte de prins in en lachte haar dansende stiefzusjes uit

Edit geschreven voor de januariuitdaging van schrijvelarij, geinspireerd door het mooie schilderij van Ditte Dirksen

15 januari 2013, mijn moeder's verjaardag

Moeder
viert feest
Eens een loeder
maar dat is geweest
Mijn manier van haar bekijken
verandert haar van lelijk naar prachtig
Doet haar in mijn ogen bij bereiken
van de respectabele leeftijd, ze is al tachtig,
zo schitterend mooi groeien en volop in bloei staan.
Vreugde, verdriet, pijn, ouderdom, ziekte, aftakeling, alles kan ze aan,

mijn eerste edit
De e.d.i.t. is een dichtvorm van tien zinnen oplopend van één naar tien woorden.
Dus eerste zin begint met één woord, tweede zin met twee en zo eindigend met een zin van 10 woorden.

Afgedankt

Mijmerend sta ik daar in het bos. Denkend aan vroeger, toen alles nog mooi was in mijn ogen, dat waren nog eens tijden. Men zegt dat ik het me onmogelijk kan herinneren, maar in het prille begin, vanaf de wieg van mijn bestaan, kan ik nog heel goed de beelden tevoorschijn roepen. Ik weet nog hoe goed ze voor me waren, hoe zorgzaam, hoe punctueel ik altijd gewassen werd. Daarna ingesmeerd, met zachte tedere handen, helemaal drooggewreven tot ik gloeide van warmte. Hoe ik, bij het ingaan van de nacht, liefdevol met een deken toegedekt werd . Hoe ik overal naar toe gereden werd, ik heb heel wat van de wereld mogen aanschouwen.

En nu? Ik ben niet meer in staat me nog op eniger wijze voort te bewegen. De antieke leeftijd in combinatie met de aflatende verzorging hebben me genekt. Vol roestige ouderdomsvlekken, ben ik enkel en alleen nog maar een krakkemikkerig wrak. Niemand kijkt meer naar me om. Waarom zouden ze ook. De koek is op, het bloed stroomt niet meer door mijn aderen, mijn hart houdt op met tikken, de motor draait niet meer. Zelfs sputteren kost nog teveel moeite.
Is dit het nu? Mijn laatste rustplaats, als een hond waarvan de baasjes zo nodig op vakantie moeten, achtergelaten in het bos.
Afgedankt!




Voor de januari uitdaging van Schrijvelarij geschreven, geïnspireerd door het volkswagenschilderij van Ditte

Het naaktschilderij

Ze ligt daar zo mooi, in al haar pure naaktheid, het enige wat niet fraai aan haar is, is haar verveelde gezicht. Een verwende, ontevreden blik heeft ze, ik haat het, vanuit de grond van mijn schildershart. Ik hou juist van gezichten. Het sprekende van stralende kijkers, inclusief de lachrimpeltjes bij blijdschap, een breed tandenbloot lachende mond, of alleen maar een glimlach en wegdromende blik. Het staren van peinzende ogen bij diep nadenken met de bijbehorende frons, de glinstering van opkomende tranen bij verdriet, treurende neerhangende mondhoeken. Zelfs een angstig, bang gelaat kan mij bekoren. Emoties komen tevoorschijn in gezichten, ogen zijn de spiegels van de ziel.

“Ben je het lachen verleerd?” mijn vraag irriteert haar zichtbaar. Nors bromt ze dat ik moet opschieten met schilderen. Het gaat toch niet om haar gezicht, ze poseert naakt, haar body spreekt voor haar, haar sexy uitstraling is volgens haar genoeg om mij tot schilderen aan te zetten, verder moet ik mijn bek houden, ze betaald me tenslotte genoeg voor de fraaie prent, ik moet mijn fantasie maar aan het werk zetten voor het ontbrekende, zo besluit ze haar betoog.

Dan maar geen gezicht, denk ik verongelijkt. Ik zet mijn fantasie aan het werk, zonder de werkelijkheid te verdoezelen, zonder haar een gezicht te geven wat niet bij haar past. Verbaasd kijk ik naar het eindresultaat, gekleed komt ze nog mooier tot haar recht. En met het ontbreken van gelaatsuitdrukkingen is het toch nog een ‘naaktschilderij’ geworden. Tevreden leg ik mijn kwast terzijde.

 Voor schrijvelarij geschreven, ik heb me laten inspireren door 1 van de 7 schilderijen die dienst doen als thema voor de maand januari

De plannen van Rachel

--------------------------------------------------------------------------------------------------------
  Het vervolg van Rachel's tweede vakantie
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
Trrrrrr… trrrrrr… trrrrr…..
- Ja met wie?
- Dana? Met Rachel,  ik had een plannetje..
- Ha die Rachel, zeg het eens.
- Ik moet je altijd nog even bedanken voor de troep en bende die je achtergelaten hebt in ons huis tijdens de vakantie Dana, dank je wel daarvoor… En voor de goede zorgen voor Spiderwoman en Garfield heb ik bedacht dat jij maar eens verwend moet worden door Antoine. Heb een tegoedbon voor je gekocht bij mijn favoriete Wellnesscentrum.
- O Rachel, dat is niets voor mij hoor, maak me altijd zo nerveus wanneer vreemde handen me aanraken.
- Niet bij Antoine, ik kan je verzekeren dat hij je zalig zal ontspannen alvorens je naar ongekende oorden te voeren, hihihi. Het is mijn favoriete inleiding wanneer ik zin heb om eens spetterend tot een hoogtepunt te komen.
- hahaha Rachel, ik dacht dat jij altijd zo’n last van hoogtevrees had.
- normaal wel Dana, maar bij Antoine… ik zwijg verder
- hihihi dat kan jij als geen ander Rachel, al teutend zwijgen, maar uh, aan mijn lijf geen polonaise door vreemde mannen
- Wanneer ik je nu vertel dat Jan er eerst ook niets van wou weten maar er ook al geweest is en er vol lof over was...
- ja Jan, daar noem je zo eentje, ik heb me laten vertellen dat die heel snel tevreden is en al snel zijn hoogtepunt bereikt heeft, dat zegt me dus niet zoveel.
- hahaha Dana, dat is wel waar. Maarre… ik had nog een plannetje…. Ik haal je op en dan gaan we samen naar Antoine om ons alvast in de stemming te laten brengen en aansluitend aan het bezoek aan de wellness zou ik je graag uit willen nodigen om bij ons thuis gezellig het één en ander, uhm af te ronden… lijkt dat je wat?
- Nou ja zeg Rachel, had dat dan gelijk gezegd, ik ben om.
- Goed, hehe een pak van mijn hart… Zal ik je dan deze zaterdag tegen twee uur op halen, leg ik gelijk even Antoine vast voor die middag?
- hahaha Rachel, vastleggen? Heeft die masseur een halsband? …maken we er een sm spelletje van? Zaterdag is goed.
- hahaha Dana, malloot. Tot zaterdag.
- tot zaterdag Rachel, nog een fijne dag en de groetjes aan Jan.
- Dank je, Dana, zal ik doen, bedankt hè.
- Doei.
- Doei doei.

Tuut… tuut… tuut.

Shit, dacht ik toen ik de telefoon neergelegd had. Daar ben ik mooi ingestoken. Maar ja, ik wou altijd al eens wat meer ondernemen en Jan was een liefhebber van bejaardenseks, dus het zou er wel niet al te wild aan toe gaan. Rachel zorgde altijd voor leuke verrassingen en grinnikend dacht ik terug aan mijn verbazing toen ik zag dat ze een heuse neushoorn in huis genomen hadden toen ik toegezegd had in de vakantie voor de post en de dieren te willen zorgen. Dat was me toch een uitdaging geweest, was geschrokken bij het vernemen dat ik die Garfield, zoals ze het dier noemden, iedere dag een schone slip aan moest trekken. Ik had geweigerd de bergen ontlasting op te ruimen, had rekening gehouden met het verschonen van een kattenbak maar niet met die hoeveelheden. Mijn handen uit de mouwen te steken was ik wel gewend, maar er zijn tenslotte grenzen aan burenliefde. Ik slikte wel even een brokje weg toen het besef tot me doordrong dat die burenliefde vanaf het komend weekend een heel andere lading zou kunnen krijgen. Gelaten bedacht ik dat er nu geen weg meer terug was, Rachel zou waarschijnlijk al de massage besproken hebben.

Zaterdag ...
Nu lig ik gespannen te wachten op de wonderbaarlijke handen van Antoine, hij liet via zijn collega weten dat ik alvast klaar kon gaan liggen, dat hij eerst nog iets af moest ronden in de andere ruimte. Jan is ook meegekomen en wordt op het moment onder handen genomen door een vrouw, Rachel had voor hem ook een afspraak gemaakt bij Catja met de ruwe handjes. De door insiders genoemde Madam Mik Mak had de opdracht van Rachel meegekregen om te voorkomen dat hij vroegtijdig zijn hoogtepunt zou bereiken. Wij moeten zelf tenslotte ook nog wat aan hem hebben. Dat Catja haar bijnaam ere aan deed is te horen aan de verongelukte kreten van Jan dwars door de wanden van de massageroom heen.

Ik sluit even mijn ogen en droom weg en zie Jan liggen met gespreide armen en benen vastgeketend in de martelkamer van de kenau en heb zowaar even een beetje medelijden met hem.
Lang duurt die droom niet daar 'mijn' Antoine inmiddels binnengekomen is.
Nu gaat het gebeuren.
Ik probeer me uit alle macht op zijn stem te concentreren. Maar dat lukt me voor geen meter. Ik hoor in de verte iemand zachte melodieuze klanken uitstoten, maar het enige wat ik voel zijn vreemde handen. Mijn lichaam ontspant onder de kundige handen van de hoogtepuntkoning. Ik voel een lichte siddering door mijn lichaam gaan. Nu moet ik voorzichtig zijn, in gedachten prevel ik een schietgebedje, laat het me niet overkomen. Ik voel hoe mijn speekselklieren overuren maken.

Ik bemerk dat Jan steunend en kreunend zich samen met Rachel in onze ruimte heeft gevoegd, ik hoor hem mopperen tegen Rachel, dat deze massage hem lang niet zo goed is bevallen dan de vorige keer en dat het wat hem betreft het hele gedoe over mag gaan.
“Sttt, Jan,” hoor ik Rachel zeggen: “Dana is aan het genieten van haar kadootje, ze heeft het eerlijk verdiend, kijk haar eens wegzakken.”
“Hè, jakkes,” zegt Jan vol afgrijzen : “Ze kwijlt erbij, dat vind ik niet bepaald stimulerend hoor.”

Ik tril, verlies de controle, schok licht. Tril heviger, voel me overal nat worden.
“Yes,” giechelt Rachel : “Super, ze ligt hier gewoon alvast de eerste keer klaar te komen.”
Ze juicht nog net niet en ik lig me te schamen, ik kan het niet langer tegenhouden. De schokken volgen elkaar nu in rap tempo op, ik probeer het nog tegen te houden maar mijn lichaam gaat weer eens geheel zijn eigen gang. Wild maai ik om me heen en geef in mijn ongecontroleerdheid Antoine een flinke schop.
“Gjedverpielekes,” brult mijn slachtoffer in een onvervalst scheldwoord. Schelden met een zachte g, klinkt aandoenlijk, bedenk ik me, en ondanks dat ik nu flink lig te balen zie ik er de humor wel van in.
Ik heb het nota bene aan mezelf te danken gehad, heb mijn medicatie niet op tijd ingenomen vanmorgen. Nu lig ik hier een epileptische aanval van heb ik jou daar te krijgen en mijn publiek denkt dat ik klaar lig te komen, nou zo’n bijzonder voorspel heb ik nog nooit beleefd.

Wel jammer dat het triootje waar ik me zo op verheugd heb nu niet door kan gaan.

Volgende keer beter.

Rachel's tweede vakantie

Trrrrrr… trrrrrr… trrrrr…..
- Ja met wie? (bij geen nummerherkenning zeg ik ook mijn naam niet)
- Dana? Met Rachel, had een vraagje
- Ha die Rachel, zeg het eens.
- Zoals je weet, ben ik pas terug van vakantie. Chantal heeft tijdens mijn afwezigheid de binnenboel bij mij verzorgd…. Maar *slik* eigenlijk wou ik met Jan nog een midweekje weg… enne Chantal rent al van hot naar haar… en ik weet wel dat jij het ook druk hebt met die overbuur van je, maar…
- Snappum al, Rachel, met alle plezier hoor, je komt je sleutel maar brengen, maar ditkeer je komkommer niet vergeten hoor, bel je niet achter je kont aan zoals Chantal, groot kans dat ik er zelf mee aan de gang ga…
- Hahaha Dana, je hoeft geen planten water te geven hoor, die neem ik mee op vakantie, bij jou geef ik ze toch geen kans om te overleven, hahahaha
- En bedankt hè, Rachel, wat een vertrouwen in mijn verzorgingskunsten… Hoe gaat het trouwens met je kiezen.
- Ah Dana, dat wil nog steeds voor geen meter, heb nog kiespijn als een nijlpaard.
- Hahaha je lijkt er anders ook wel een beetje op Rachel.
- Hahaha… bedankt Dana. O ja, je hoeft geen leendieren mee te nemen hoor, daar zorg ik zelf wel voor, ga er 2 ophalen vanmorgen, ze heten Spiderwoman en Garfield, dat je dat maar alvast weet. Ik denk niet dat Garfield door het kattenluikje past, laat die elke dag maar even door de schuifdeur.
- Fijn Rachel, weer een zorg minder, hebben ze ook nog wat aan elkaar, die twee. Nou alvast fijne vakantie hè, de groetjes aan Jan.
- Dank je, Dana, zal ik doen, bedankt hè.
- Doei.
- Doei doei.

Tuut… tuut… tuut.
Shit, dacht ik toen ik de telefoon neergelegd had. Daar ben ik mooi klaar mee. Maar ja, dan had ik mezelf ook maar niet zo sociaal voor moeten doen op hyves. Niets dan ellende kwam daarvan, had ik mezelf weer wat werk op de hals gehaald. Gelukkig hoefde ik niet voor de plantjes te zorgen, kon amper mijn eigen groen in leven houden.


Op dinsdagochtend vertrek ik naar het huis van Rachel. Ik pak de post van de mat terwijl ik langs mijn benen al wat voel. Prrrrrrrt prrrrrrt prrrrrt, dat moet vast Spiderwoman zijn, een lieflijk zacht slank poesje geeft me al spinnend koddige kopjes. Wanneer ik de reclamezooi op de tafel leg zie ik een stapeltje tenten liggen, keurig opgevouwen. Nieuwsgierig als ik ben pak ik een van de tenten op en bekijk hem eens goed. ’t Is een reusachtige slip. O jé, denk ik, Rachel heeft dit keer haar apparaat niet vergeten maar haar tanga’s thuis laten liggen. Dan valt mijn oog op een memoblaadje.
Hoor wat gestommel en draai me om terwijl ik het briefje lees en oog in oog met Garfield sta.

Beste Dana, ik had nog vergeten te vragen of je Garfield elke dag een schone slip aan wil trekken.

Voor schrijvelarij geschreven: Pas op het huis van je buren 

Een fris begin

Het is voor het eerst dit jaar, dat ik met mijn twee vriendinnen samen het oudejaar uitgezeten heb. Ja, we waren wel vaker bij elkaar geweest, maar dit jaar waren we alleen… Niet met familie en andere vrienden om ons heen. Enkel wij, met zijn drietjes.
We hadden stuk voor stuk een veelbewogen jaar meegemaakt. In het begin van het jaar waren we nog bezet, en nu… Carry, had haar man verloren in het voorjaar. Zomaar, kwijt, weg, niet meer te vinden. Wij zijn nog met haar mee geweest naar de sectie gevonden voorwerpen van het Politiebureau, maar niks hoor. Vergeefse moeite. Sindsdien is Carry wel wat zuiniger geworden op haar bezittingen, ze controleert steevast of ze alle sluitinkjes van sieraden en horloges wel goed vast heeft gedaan alvorens ze het huis verlaat. En ze staat erop dat wij als haar vriendinnen, keurig in haar logboek schrijven waar we naar toe gaan en wanneer we weer terugkomen. Van de sloddervos die ze altijd was is niet veel meer overgebleven.
Tussen Marietje en mij is het bijna mis gegaan in de afgelopen zomer. Marietje heeft namelijk mijn vent ingepikt, zo achter mijn rug om. Ze had maar amper haar eigen burgerlijke stand verandert van getrouwd naar single, dus had ik het eerst niet eens in de gaten en mijn Gerrit had eveneens niet gemerkt dat ik hem uiteindelijk in de smiezen had. Anders was hij wel meer op zijn hoede geweest, had mijn langzame vergif niet zijn werk gedaan. De maandelijkse doseringen gif heb ik steeds opgeschroefd tot zijn libido het uiteindelijk begaf. Wij hebben nu beide niets meer aan hem.
Spijt heb ik er niet van, Marietjes achterdocht was het enige waar ik voor uit moest kijken, verder verdacht niemand me. Ik heb omwille van ons hecht vriendschapsverleden haar maar in vertrouwen genomen. Ze was het eens met mijn genomen besluit en vond het eigenlijk ook niet kunnen van Gerrit dat hij mij ontrouw was geweest. Haar eigen bijdrage liet ze voor het gemak maar even buiten beschouwing.
Zo kwam het dus dat wij, als drie oude vrijgezelle dames achterbleven. Onze band werd dermate hecht dat we Sinterklaas en de beide Kerstdagen ook al saampjes al grienend hadden doorgebracht.
Gisteravond hebben we onze laatste tranen om onze echtgenoten gelaten. Om middernacht hebben we geproost op een frisse start en ontstond het idee om onze traditioneel witte trouwjurken om te dopen in een verfbad. Vandaag hijsen we ons vrolijk in de nieuw ontstane jurken, en zijn zo klaar voor een fris gekleed begin.
Scheveningen here we come….
Plons… gelukkig Nieuwjaar 

Voor Schrijvelarij Januari uitdaging geschreven met dank aan Ditte voor het beschikbaar stellen van de 7 schilderijen die de inspiratiethema's van de maand Januari zijn