Afgedankt

Mijmerend sta ik daar in het bos. Denkend aan vroeger, toen alles nog mooi was in mijn ogen, dat waren nog eens tijden. Men zegt dat ik het me onmogelijk kan herinneren, maar in het prille begin, vanaf de wieg van mijn bestaan, kan ik nog heel goed de beelden tevoorschijn roepen. Ik weet nog hoe goed ze voor me waren, hoe zorgzaam, hoe punctueel ik altijd gewassen werd. Daarna ingesmeerd, met zachte tedere handen, helemaal drooggewreven tot ik gloeide van warmte. Hoe ik, bij het ingaan van de nacht, liefdevol met een deken toegedekt werd . Hoe ik overal naar toe gereden werd, ik heb heel wat van de wereld mogen aanschouwen.

En nu? Ik ben niet meer in staat me nog op eniger wijze voort te bewegen. De antieke leeftijd in combinatie met de aflatende verzorging hebben me genekt. Vol roestige ouderdomsvlekken, ben ik enkel en alleen nog maar een krakkemikkerig wrak. Niemand kijkt meer naar me om. Waarom zouden ze ook. De koek is op, het bloed stroomt niet meer door mijn aderen, mijn hart houdt op met tikken, de motor draait niet meer. Zelfs sputteren kost nog teveel moeite.
Is dit het nu? Mijn laatste rustplaats, als een hond waarvan de baasjes zo nodig op vakantie moeten, achtergelaten in het bos.
Afgedankt!




Voor de januari uitdaging van Schrijvelarij geschreven, geïnspireerd door het volkswagenschilderij van Ditte