Mohammed krijgt het op zijn heupen

Voor de januariuitdaging van Schrijvelarij geschreven: Laat je inspireren door de schilderijen van Ditte

Heupwiegend liepen ze door het hete zand van de Sahara. Moeder met haar rode sjaal om de heupen geknoopt omdat dat haar figuur zou mooi brak en zus met twee bakken op de heupen, omdat zij nou eenmaal de sterkste was van de drie en het bovendien maar wat graag op de heupen kreeg.

Mohammed zag het zwaar in, hij wou later beslist anders worden. Niet opgroeien met brede heupen en magere pootjes. Niet het voorland van zijn zusters volgen, die altijd zeiden dat ze zoveel profijt hadden van het feit dat ze in ieder geval hun bouw mee hadden. Later wou hij er niet zo belachelijk uitzien. Hij droomde van brede schouders, die alles konden dragen en verdragen.

“Even rust,” besloot moeder: “Even wat aansterken.” Mohammed keek vies en ondankbaar naar de witte prut die in zijn handen werd geschept. Hij zou in ieder geval even lekker weg kunnen mijmeren en een toekomst voor ogen zien die er wat rooskleuriger uit zou zien dan dit troostloze bestaan.
“Later als ik groot ben word ik boer… en bokser,” fluisterde hij zachtjes voor zich uit. Hij zag het plaatje al helemaal compleet worden. Eerst zou hij trainen tot en met, zodat hij een spiermassa had waar menig bodybuilder jaloers op zou zijn. Hij zou de sterkste boer van de wijde omgeving worden, de krachten kon hij goed gebruiken bij het zware werk op het boerenland. Dan zou hij zijn geliefde boksbewegingen ook in de ring tot zijn recht laten komen. Mohammed bewoog zijn schouders alsof hij een rechtse hoek uit wou delen, balde zijn ene knuistje tot vuist en sloeg pardoes een woestijnratje knock-out.
“Mohammed,” zei moeder: “ Zit niet te dromen jongen, eet je rijst op…”
Mohammed’s knuistje ging open, hij keek naar het restantje plat geknepen rijstprut , dacht er droevig bij: “Wanneer dit nou een bruine boterham met pindakaas geweest zou zijn zou ik later misschien een beroemd bokser worden.”
Helaas was in de hele woestijn geen pindakaas te bekennen, dus die droom kon hij ook wel op zijn buik schrijven. Nou ja, dan maar brede heupen, dacht hij gelaten en likte de rijst uit zijn handpalm.

© Dana Martens