Trots en goedkeurend kijk ik naar het resultaat. Geweldig, ik heb mezelf
weer eens overtroffen. En net op de valreep klaar. Kan het beter? Kan
het mooier? Maar nu komt de hamvraag. Zouden de pakken passen. Het is al
even geleden dat ik de maten opgenomen heb. Wellicht zijn de personen
teveel gegroeid, al heb ik hier natuurlijk wel wat rekening mee
gehouden. Voornamelijk stretchstoffen heb ik gebruikt in de naden van
het ene pak, het tweede kostuum heb ik ruim genomen. Dat komt nog beter
tot zijn recht wanneer het een beetje groot uitvalt. Een beetje
gespannen roep ik de ‘cast’ binnen. Eindelijk is het moment suprême
daar. Het ene pak zit als gegoten, ik voel me steeds blijer worden, het
andere pak valt ruim. Precies zoals ik mij voorgesteld had. Het kleine
ventje kijkt me een beetje zenuwachtig aan. Met een bang piepstemmetje
vraagt hij me of zijn pak niet wat te groot is. Glimlachend stel ik hem
gerust: “Precies goed, je ziet er geweldig uit, veel succes straks op
het toneel.” Ik druk hem een kus op zijn bolletje en zet daarna zijn
bijpassend hoofddeksel op zijn hoofd, sla nog even licht de mouwen om.
“En jullie zien er ook schitterend uit, niet van echt te onderscheiden!”
Met een bemoedigend klopje op de hals van de voorste, en een liefdevol
tikje op de billen van de achterste wens ik de twee jongens in het
andere pak ook succes. Daar gaan ze, het toneel op. Het doek gaat op.
Tussen de coulissen geniet ik van de verbaasde geluiden uit de zaal.
“Nee…. dit kan niet….. wauw…. wat een fantastische kostuums…..
Vooral dat paard, net echt…. “
Dan volgt een staande ovatie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten