Boekpresentatie 'Niemand mag het weten', 28 september 2013

"Trek maar wat luchtigs aan hoor, het wordt een warme dag!"

De zon schijnt inderdaad al stralend, het gister uitgekozen jurkje met lange mouwen mag weer in de kast. Flexibel pas ik me makkelijk aan weersomstandigheden aan. Vol vertrouwen leg ik een kort rokje klaar, de licht doorschijnende blouse met talloze gaatjes in patroon erboven op, het is gewaagd, maar het luxeaandoend bloesje was zo goedkoop, die kon ik gewoon niet weerstaan. De top die erbij gekocht was had exact dezelfde kleur, gaf geen doorkijk, dus verantwoord voor een vrouw van mijn leeftijd.  

"Mama, ik ga beslist niet die kleren aandoen hoor", Kim zet haar onvermurwbare gezicht op.

"Aah, waarom nou niet Kim, het staat je zo schattig", foute woordkeuze, ik besef het meteen, Kim is niet meer over te halen. Ze wil perse iets anders aan, vandaag heeft ze geen zin in schattig zijn. Haar eigen keuze zal mij niet aanstaan, ik zie het aan haar gezicht. Of het is haar te klein of het past haar nog niet. Ik besluit maar tot de aanpak die werkt.

"O, wat ben ik toch dom, ik heb me vergist. Je moet er vandaag niet schattig uitzien, maar kleren dragen die je hoort te dragen wanneer je moeder een boekpresentatie heeft." Gelijkertijd met die woorden leg ik een broek en een shirt voor haar klaar. Kim haalt haar schouders op en trekt ze zonder verder commentaar aan. Tja, wat hoort dat hoort.

Broodjes smeren voor onderweg, haren wassen, nagels lakken en boodschappen inruimen die Geert net binnen komt brengen. Ik loop nog in mijn badjas.

"Brrr wat is het koud buiten! Ik zou maar wat warms aan doen als ik jou was."

De zon schijnt nog steeds, maar vertrouwend op Geerts weersanalyse wordt het toch het zwarte jurkje met de lange mouwen. Wanneer ik helemaal aangekleed en heel summier opgemaakt de trap af kom klapt Kim in haar handen. "Mama wat zie je er mooi uit!" Geert zegt: "Zo mag ik mijn vrouw graag zien, je straalt!"

We leggen Kim nog even uit wat er gebeuren gaat en hoe ze zich gedragen moet, wat er van haar verwacht wordt en spreken met haar af dat zij zelf aan mag geven of ze erbij wil blijven of niet. Wanneer er teveel mensen zijn gaat Geert wel ergens rondlopen met haar, terrasje pikken of iets dergelijks. Ze wil zelf graag mee naar de presentatie, ze heeft gelezen dat het in een boekwinkel plaatsvindt en Kim is nou eenmaal dol op boekwinkeltjes.

Het is dé oplossing voor mijn zenuwen. Doordat Kim er absoluut niet tegen kan wanneer ze zenuwen bij mij merkt moet ik me wel flink houden. Uiterlijk zie ik er dan ook heel ontspannen uit en maak een stabiele indruk, inwendig is het wat minder aangenaam gesteld met me. We gaan er een leuke dag van maken, vandaag, wat er ook gebeurt, neem ik me voor.

"Vergeet je je fototoestel niet?"

Oeps, bijna vergeten, ik grist hem nog even uit de kast en maak alvast een foto voor ons vertrek. Althans, dat was de bedoeling. Het toestel weigert resoluut, gelukkig heb ik me net voorgenomen om me door niets of niemand uit het veld te laten slaan vandaag. Zonder fototoestel, met broodjes, drinken en een uitgedraaide routebeschrijving vertrekken we om 12 uur. 

Bij stralend weer en een half uur te vroeg hebben we Nawijn & Polak Boekverkopers in Apeldoorn gevonden. Aan de buitenkant geen teken van Niemand mag het weten, we besluiten eerst een rondje over de markt te lopen. Kim vraagt wanneer we nou eindelijk eens naar de boekhandel gaan, de markt vindt ze maar saai en ze is zo nieuwsgierig wat voor boeken er te lezen zijn, dus gaan we maar naar binnen. Wat een mooie grote boekhandel. Kim heeft de tijdschriftenafdeling gespot en is al verdiept in de nieuwe Katrien wanneer ik een bekend gezicht meen te zien.

"Dana, leuk dat je er bent", Sandra geeft me een hand en ik stel Geert aan haar voor en roep Kim, die maakt stampij omdat ze haar vondst niet terug wil leggen, het is de laatste, stel je voor dat er net iemand anders mee voordoor gaat. Geert snapt het en in no-time is Kim een Katrien rijker.

Langzaam druppelen andere schrijvers binnen en ik zie een man op een afstandje naar me kijken. Van deze afstand kan ik onmogelijk zien of hij een rood oog heeft, maar zwaai naar hem, alsof ik hem herken. Hij schuifelt naderbij. Yep, het is Henk, zonder rode ogen, maar wel met twee schattige rode oortjes schudden we handen en stellen we ons aan elkaar voor. Hij maakt kennis met Geert en Kim en ik vind het weer eens jammer dat mijn fototoestel in staking is gegaan.

"Komt iedereen?", vraag ik aan Sandra: "alle schrijvers die in het boek staan?"

"Ellen de Vriend heeft afgebeld, ze voelde zich nog te ziek, maar de rest heeft gezegd te komen, alleen Lonneke zie ik nog niet."

Lonneke liep al met hoogrode kleur rond te kijken. "He hallo, hier zijn we", mijn stem schalt door de boekwinkel. Ben ik dat? Even verdenk ik mezelf ervan stiekem wat gesnoven te hebben, maar lang tijd om na te denken heb ik niet. We zijn compleet en gaan de trap op, naar een zaaltje voor de boekpresentatie. Concentratie is geboden, trappen zijn nog altijd hindernissen. Veilig komen we boven. In een sober ingericht zaaltje staan stoelen klaar, twee keer 5 naast elkaar, ik denk 7 rijtjes. Wij gaan in de tweede rij zitten, Geert draait zich even om en zegt dat er nog redelijk veel mensen gekomen zijn. Hij schat het op 50.

Na in het kort te vertellen hoe de bundel tot stand is gekomen, vertelt Sandra wat over ieder afzonderlijk verhaal. De geïnteresseerden krijgen een korte impressie van de inhoud van het boek. Dit vond ik echt geweldig, zo leuk om te horen hoe iedere verhaal en schrijver persoonlijke aandacht kreeg. Hoewel erg onder de indruk van de andere verhalen, kwam mijn 'De leiding gevuld en genomen' zeker niet als slechtste uit de verf. Ik ben geloof ik wel 10 centimeter gegroeid, van verwaande trots. Iedere schrijver kreeg 2 exemplaren uitgereikt van het boek. Wat heerlijk om je verhaal gedrukt te zien tussen vele kanjerstory's.

Na her en der wat te signeren en ontspannen met bijna iedereen een babbeltje te maken, voelde ik me echt geweldig. Overmoedig gaf ik te kennen dat ik ook nog een signeersessie elders zou houden, de oorspronkelijke bedoeling was in Hardenberg of Coevorden, maar het zou ook goed mogelijk zijn dat ik samen met twee anderen een sessie ga organiseren bedoeld voor Noord-Oost Nederland. De plaatsnamen Groningen en Leeuwarden zijn voorbijgekomen.

Ik krijg er nu al weer de bibbers van, wat doe ik mezelf aan.