Voor een kort moment denk ik een opwellende traan tevoorschijn zien te komen in zijn ooghoek, hij zal me toch niet missen? Net zoals ik mijn plekje hier zal missen. Tussen de vele oplichters, verkrachters, dieven en andersoortig gespuis voel ik me als een vis in het water. Niet van iedere misdadiger snap ik de intentie, maar in ieder geval veroordelen mijn collegiagevangen me nooit om mijn vreemde gedragingen. Dat moet ik in die maatschappij nog maar afwachten. Ik heb er een zwaar hoofd in.
Wanneer ik nog wat onwennig mijn oorbellen weer tracht in te doen verzeker ik hem dat ik zeker een poging zal wagen om zijn wensen na te leven. Mijn rode pruik, waar ik afstand van heb moeten nemen bij het betreden van mijn cel ligt nog op het bureau van de beste man. Pal naast een gevuld koffiekopje. Het is net alsof het kopje me toeschreeuwt: "Gooi mijn inhoud over je pruik, keer voorgoed dat roodharige monster de rug toe." Met een graai red ik het haarstuk. Klem het even stevig tegen me aan, glimlach tegen de man achter het bureau.
"Die neem ik mee, al is het maar als souvenir!"
"Doe dat maar", mompelt hij en roept de Rammelaar, zoals de insiders de man met de sleutels noemen bij zich. Het voelt raar aan wanneer ik uiteindelijk achter hem aan loop en hij voor de laatste maal met zijn sleutelbos rammelt zoals hij ook altijd 's avonds deed, bij controleren of iedere cel wel goed afgesloten was. Ditmaal gebruikt hij hem om mij de vrijheid te geven.
***
Mijn laatste geld heb ik in dit zaakje gestoken. Mijn nieuwe start. Het leven op de straat heb ik voorgoed de rug toe gekeerd, hoewel ik het af en toe best mis voel ik me veiliger binnen. Buiten zou ik zomaar weer in de verleiding kunnen komen wanneer mannen met dikke portemonnees hun autoraampjes naar beneden zouden draaien en me aan zouden spreken.
Een speciaal ontworpen briefhoofd, een paar advertenties en het uithangbord met daarop de tekst: 'Op het rechte pad', konden er nog net af. Helaas is het geld nu op, ik speel net quitte met mijn speciale seminars. Ze gaan voornamelijk over mijn tijd in de cel, mijn terugkeer in de maatschappij en de noodzaak om op het rechte pad te blijven. Voor wat extraatjes is geen geld meer. Maar het is het meer dan waard, ben tevreden met het leventje wat ik nu leid. Ik zie de straat niet meer, kom voor niets buiten mijn toko. Werken, slapen en eten doe ik hier, boodschappen en andere benodigdheden laat ik me bezorgen.
Af en toe, wanneer ik echt een niet tegen te stoppen behoefte voel, sluit ik de luxaflex, zet mijn souvenir op en laat het roodharige monster in me naar buiten komen. Speciale nietsvermoedend klantjes pik ik met zorg uit. Heb van vroeger nog zoveel contacten, ik bel ze op en maak een afspraak. Wanneer ze eenmaal binnengekomen zijn via mijn achterdeurtje, is er geen ontsnappen meer mogelijk. Letterlijk en figuurlijk kleed ik ze uit, zuig ik ze leeg, tot de laatste druppel uit hun aderen is en aangezien ik me geen sporen kan veroorloven begraaf ik de lijken in mijn kelder.
Zo kan ik er weer even tegen en hou ik me toch aan mijn belofte bij het rechte pad te blijven. Ja, ik ben meer dan tevreden, mijn terugkeer in de maatschappij is geweldig geslaagd.
Novemberuitdaging schrijvelarij
Geen opmerkingen:
Een reactie posten