Rachel's tweede vakantie

Trrrrrr… trrrrrr… trrrrr…..
- Ja met wie? (bij geen nummerherkenning zeg ik ook mijn naam niet)
- Dana? Met Rachel, had een vraagje
- Ha die Rachel, zeg het eens.
- Zoals je weet, ben ik pas terug van vakantie. Chantal heeft tijdens mijn afwezigheid de binnenboel bij mij verzorgd…. Maar *slik* eigenlijk wou ik met Jan nog een midweekje weg… enne Chantal rent al van hot naar haar… en ik weet wel dat jij het ook druk hebt met die overbuur van je, maar…
- Snappum al, Rachel, met alle plezier hoor, je komt je sleutel maar brengen, maar ditkeer je komkommer niet vergeten hoor, bel je niet achter je kont aan zoals Chantal, groot kans dat ik er zelf mee aan de gang ga…
- Hahaha Dana, je hoeft geen planten water te geven hoor, die neem ik mee op vakantie, bij jou geef ik ze toch geen kans om te overleven, hahahaha
- En bedankt hè, Rachel, wat een vertrouwen in mijn verzorgingskunsten… Hoe gaat het trouwens met je kiezen.
- Ah Dana, dat wil nog steeds voor geen meter, heb nog kiespijn als een nijlpaard.
- Hahaha je lijkt er anders ook wel een beetje op Rachel.
- Hahaha… bedankt Dana. O ja, je hoeft geen leendieren mee te nemen hoor, daar zorg ik zelf wel voor, ga er 2 ophalen vanmorgen, ze heten Spiderwoman en Garfield, dat je dat maar alvast weet. Ik denk niet dat Garfield door het kattenluikje past, laat die elke dag maar even door de schuifdeur.
- Fijn Rachel, weer een zorg minder, hebben ze ook nog wat aan elkaar, die twee. Nou alvast fijne vakantie hè, de groetjes aan Jan.
- Dank je, Dana, zal ik doen, bedankt hè.
- Doei.
- Doei doei.

Tuut… tuut… tuut.
Shit, dacht ik toen ik de telefoon neergelegd had. Daar ben ik mooi klaar mee. Maar ja, dan had ik mezelf ook maar niet zo sociaal voor moeten doen op hyves. Niets dan ellende kwam daarvan, had ik mezelf weer wat werk op de hals gehaald. Gelukkig hoefde ik niet voor de plantjes te zorgen, kon amper mijn eigen groen in leven houden.


Op dinsdagochtend vertrek ik naar het huis van Rachel. Ik pak de post van de mat terwijl ik langs mijn benen al wat voel. Prrrrrrrt prrrrrrt prrrrrt, dat moet vast Spiderwoman zijn, een lieflijk zacht slank poesje geeft me al spinnend koddige kopjes. Wanneer ik de reclamezooi op de tafel leg zie ik een stapeltje tenten liggen, keurig opgevouwen. Nieuwsgierig als ik ben pak ik een van de tenten op en bekijk hem eens goed. ’t Is een reusachtige slip. O jé, denk ik, Rachel heeft dit keer haar apparaat niet vergeten maar haar tanga’s thuis laten liggen. Dan valt mijn oog op een memoblaadje.
Hoor wat gestommel en draai me om terwijl ik het briefje lees en oog in oog met Garfield sta.

Beste Dana, ik had nog vergeten te vragen of je Garfield elke dag een schone slip aan wil trekken.

Voor schrijvelarij geschreven: Pas op het huis van je buren