Verdorie, dat is toch geen porum, die afgekloven stompjes. Ze moeten bijgewerkt worden en weer kan ik mijn nagelvijl nergens vinden, die stomme hond van me zit er vast weer achter. Altijd probeert hij roet in het eten te gooien wanneer we op stap moeten. Dan maar die lange glanzend satijnen handschoenen uit de kast halen. Het staat fantastisch bij de rest van mijn outfit en ik hoef mijn nagels niet te lakken, die verfkwast kan ik dus ook mooi met rust laten. Ik fluit op mijn vingers om Dog bij me te roepen. Tover hem gelijk om tot God, nou ja, ik kan er ook niets aan doen. Ben nu eenmaal een fervent liefhebber van het anagram. En Dog ziet er hemels uit als hij de metamorfose ondergaan heeft. Dus de nieuwe naam, is zo gek nog niet.
"Ja, ja", zeg ik tegen de treurig kijkende hondenkop: "Je hebt hier een gruwelhekel aan, maar van lucht en liefde alleen leef je niet lang. We moeten wel aan de bak en 't is nou eenmaal de tol die we moeten betalen voor het regelmatig verschijnen op de beeldbuis. Iedereen kent ons, men is veel te terughoudend en op hun hoede."
Het lastigst zijn de oren, dat vergt veel geduld om die onder de siliconenlatex te verstoppen, ik pruts net zolang tot het goed zit. Strak in het 'pak'. Een dun elegant halsbandje completeert het geheel.
"Zo oude jongen. Je bent er ook weer klaar voor."
Nou nog even de verfkwast over het brik in de garage halen, de cirkelzaag ter hand nemen om het bovenste deel te verwijderen en ons vervoermiddel is er ook weer voor aangepast.
Voor het geval mijn tomtom weer eens kuren vertoont, stop ik een routekaart in het handschoenen vakje van de recent ontstane cabrio.
"Bij de volgende kandelaar rechtsaf, bij de volgende kandelaar rechtsaf", klinkt gelijk de blikken stem. Ja, zie je wel, kuren... Nergens een kandelaar te bekennen, moet ik nu bij een stoplicht of een lantaarnpaal rechtsaf?
De kaart er maar bijpakken om nog meer verwarring te voorkomen. O nee, een grote chocolademelkvlek is uitgelopen over het grootste deel van de uitgestippelde route. Een zachte vloek komt er over mijn lippen. De afkeurende blik van het hemelse schepsel wat naast me zit brengt me meteen weer op het rechte pad. Puur op richtingsgevoel vervolg ik mijn weg en even later stop ik voor het truckerscafé.
Hier moet ik zijn, ik stap uit en loop zelfverzekerd op mijn high heels naar binnen.
"Mag ik van u een kopje bosbessenthee met een schijfje limoen?", vraag ik met een verdraaide stem aan de man achter de bar.
"We zijn goddomme geen theeleutenzakie, wie denk je wel dat je bent wijfie?"
Mijn hond spits gelijk verontwaardigd zijn oren wanneer hij de barman zulke taal hoort uitslaan.
Koeltjes steek ik mijn gehandschoende klauw uit naar de man: "Ik ben Ursula Bolcom, schenk me anders maar een cognacje in. Maar wel eentje met klasse, heb je Courvousier? "
De man negeert mijn hand en achter me hoor ik iemand giechelend 'bol punt commm' zingen. Ik weet dat ik het ijs gebroken heb met mijn gefingeerde naam en met een flinke bel Cognac schuif ik even later aan bij de stamtafel, alwaar ik alles te weten kom wat ik maar wil, dankzij de charmes van U. Bolcom. En uiteraard hoef ik mijn rekening niet te betalen, de genuttigde drankjes worden me allemaal aangeboden door de truckers. Zelfs hun wisselgeld schuiven ze mij toe. Tevreden verlaat ik later café. Een waggelende hond achter me aanslepend, in onbewaakte ogenblikken heb ik alle glazen cognac onder de tafel gehouden alwaar ze als hemelwater werden opgeslobberd. Zelf moest ik nuchter blijven.
Thuis schop ik mijn highheels uit, laat ik het flatteuze jurkje op de grond glijden, doe mijn oude vertrouwde regenjas even aan en verlos ik mijn hond uit zijn 'kostuum' . Ik schenk mezelf nog een slaapmutsje in en steek een dikke sigaar op.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten