De krolse marter

 
'Dat is helemaal een giller, moet je dit checken mam', dochterlief roept vanuit  de fauteuil  waarin ze zit te lezen. Geërgerd dat ze me weer eens stoort kijk ik naar haar. Zo kom ik nooit klaar met de vervelende foto-uitdaging van Schrijvelarij, denk ik en staar naar de onmogelijke steekwoorden die ik erbij gekregen heb. Normaliter bieden die mij juist genoeg houvast. Geven me net even dat tikkie extra wat mijn verhalen zo onzinnig maakt. Niets werkt zo ontspannend dan complete nonsens te verkopen.

'Check dit, check dit, check dit...'

Ze gaat niet stoppen voor ik toegeef. Ik weet dat.

'Laat maar horen dan', verzucht ik.

'Oké dan, komt ie hoor: in ... de ....  lucht .... kussen', ze pauzeert uitdrukkelijk na elk woordje en theatraal vervolgt ze;

'Een voorzetsel fout, een lidwoord fout en bovendien horen de laatste woorden aan elkaar geschreven te worden, het hoort te zijn: op het luchtkussen! ! Toch? Mam?'

Ze kan dingen zo pertinent zeggen en vervolgens gelijk om bevestiging vragen. Na een korte uitleg van me, snapt ze precies wat ermee bedoelt wordt en kan ik me gelukkig weer richten op mijn eigen obsessie. Staren naar de woorden.

Op de achtergrond hoor ik mijn dochtertje wat in haar kastje rommelen, vast op zoek naar een boek wat ze nog niet voor de honderdste keer gelezen heeft. Me concentreren op mijn blog, niet letten op het gerommel en gerotzooi achter me, hou ik mezelf voor.

Aha, het lukt. Snel typ ik de eerste zinnen  in voordat ze weer uit mijn gedachten verdwijnen.

 

De visser keek verschrikt naar de krolse marter die tegen zijn been aan het oprijden was. Het moest vast die Engelsman zijn, die hij gister voor de gek gehouden had. Als wraak had hij natuurlijk een practical joke met hem uit willen halen...

 

'Wat is dat nou weer?'

Zonder dat ik het in de gaten had, is Kim achter me komen te staan. Ook zo'n irritante gewoonte van haar. Voortdurend over mijn schouder meelezen. Ze denkt vast dat ik iets opgeschreven heb wat niet klopt. Een voorzetsel verkeerd gebruiken, een lidwoord, of ze valt waarschijnlijk over die Engelse woordjes.

'Een practical joke  is een grap waarbij men iets doet of een ander iets laat doen. Men vertelt dus geen grap, maar haalt een grap uit. Kenmerkend voor de practical joke is, dat er iemand is, die als 'slachtoffer' fungeert. De visser denkt...'

'Ja duh', onderbreekt   mijn dochter me: 'wat dat voor iets is dat weet ik ook heus wel hoor. Ik bedoel dat plaatje! Dat lijk ik wel! Het meisje is zo verdiept in haar boek dat de wijzers van de klok vallen, je zegt toch ook altijd tegen mij dat ik de tijd vergeet bij het lezen? Dat ik ook eens wat anders moet doen, spelen met poppen bijvoorbeeld... Ga jij een verhaal over mij schrijven wat begint met een visser? ' ze ratelt aan één stuk door en weg is mijn zin om te schrijven. Voor vandaag hou ik het maar voor gezien en sluit mijn computer af.

 

'En o ja mam', zegt dochter poeslief :' wil me er niet mee bemoeien maar  ik denk  dat die krolse marter een kater moet zijn hoor.'

Zucht.




Voor de januariuitdaging van schrijvelarij geschreven met dank aan Trudy voor de steekwoorden