De werkster en de cabriolet

Tevreden zak ik achterover op de keukenstoel. Trots op mezelf. De betalingspecificatie ligt ingevuld op tafel. Het was een makkie, even goed opletten tijdens het vragenuurtje, getalletjes overnemen van de jaaropgave, hier en daar wat kunstgreepjes toepassen en op slinkse manier heb ik het weer voor elkaar gekregen. De kwijtschelding is een feit.

 

Ben ik dan echt zo behoeftig, moet ik de papieren voor elkaar maken omdat ik anders geen mogelijkheid zie om rond te komen?

Mispoes.

Mijn geheim? De werkelijke reden van deze schandalige uitbuitpraktijken? Zou ik het aandurven om open kaart te spelen? Nou vooruit. Het is begonnen met een surprise. Wilde mezelf eens verrassen en heb een busje haarverf gekocht. Het was nog in de aanbieding ook, eigenlijk niets voor mij, om dingen die in de reclamebakken liggen te kopen. Precies de kleur die ik nodig had. Gedistingeerd zilvergrijs. Het lukte geweldig, het was zo gebeurd.  Toen dacht ik, hier moet ik meer mee doen. Alle mogelijkheden benutten.  

 

Ik knoopte een theedoek over mijn grijze krullen en die chique oorbellen  die deed ik uit. Niet omdat ik verwacht dat iemand mijn oorlelletje wil kussen, maar omdat het nou eenmaal niet hoort bij mijn nieuw aan te meten status. Nou nog even een schort voordoen, een moppie en een emmertje pakken en ik ben er helemaal klaar voor. Waarvoor? Voor de controle uiteraard. Het moet wel een beetje geloofwaardig overkomen nietwaar, de aftrekposten die ik allemaal declareer alsof ik toegetreden was tot de arbeidersklasse.  Pas dan, als die belastingambtenaar langs is geweest gooi ik mijn kop weer onder de waterstraal. Behang ik mezelf weer met alle mogelijke sierraden, zet ik mijn mooie sierlijke hoed  weer op, knoop ik een zijden sjaaltje om mijn ranke hals en spring ik weer in mijn cabrio.
 


Met steekwoorden van Chantal geschreven voor de januariuitdaging van schrijvelarij