Proefverlofverlangen

Het lijkt Utopia, elke avond prachtige zonsondergangen,  veel rust, schitterende natuur. De ideale plaats om volmaakt gelukkig te kunnen zijn. Maar niets is minder waar.  Wanneer er een mogelijkheid was om dit oord te ontvluchten zou ik hem gelijk aangrijpen.

Degene die mij een treinkaartje enkele reis naar Verwegistan  zou kunnen verkopen , zou gelijk spekkoper zijn. Ik zou hem met gouden dukaten betalen en geen wisselgeld terug hoeven.

Ik heb zelfs een drankprobleem geveinsd om met een ambulance te kunnen ontsnappen, maar de treinwagon van het ziekenvervoer ontspoorde en i k zat gelijk weer vast.

Nu kijk ik iedere avond vanachter het tralieraampje naar de zonsondergang, kruis de dagen af in mijn agenda.

Nog  1825 dagen tot mijn proefverlof.
 

Geschreven voor de januariuitdaging van schrijvelarij in 120 woorden met dank aan Roelande voor haar steekwoorden