De introductie van de skippybal was een fantastische move van me. Ik was in staat geweest een frisse wind door het broeinest te laten gaan, ze zouden het weerbericht er wel eens voor aan mogen passen, dacht ik grinnikend bij mezelf op weg naar de kantoor van de schooldirectie. Ze hadden me vast ontboden omdat ze naar aanleiding van mijn geweldige ingeving opslag wilden geven. Overtuigd van mijn eigen kunnen opende ik de deur van het kamertje.
Nu sta ik hier met open mond en klapperende oren. Alsof het zojuist aangezegde ontslag een fopwoord betreft.
"U maakt een grapje', hakkel ik
Het moet te maken hebben met het inkrimpingbeleid wat tegenwoordig scholen dwingt tot willekeur van opheffing van banen.
De directeur kijkt me fronsend aan over zijn bril.
"Je hebt onze leerlingen in gevaar gebracht, die gevallen zijn levensgevaarlijk, als gymlerares had ik toch wat meer van je verwacht. Dit kunnen we echt niet tolereren."
Daar gaat mijn idee, het spat als een luchtbel uiteen. Verdorie, ik heb mijn taak toch netjes voltooid? Ze wilden dat de leerlingen meer beweging zouden krijgen, door ze van les naar les te laten huppen is toch heel wat beter dan dat geslenter door de gangen? Ze doen alsof ik ze op gasbellen door de school stuur in plaats van op onschuldige skippyballen. Dat noem ik nou stank voor dank.
Woest gooi ik de deur achter me dicht. Ik heb nog een geluk dat ik niet helemaal afhankelijk wordt van een uitkering. Op school had ik maar een dienstverband van 20 uur en ik heb net vanmorgen gehoord dat ik aangenomen ben voor die andere 20 bij een vakantiepark bij ons in de buurt. Het zou wel voor het grootste deel schoonmaakwerk zijn, maar dat maakt me niet uit. Ik ben nooit te beroerd om mijn handjes te laten wapperen.
Het enige vervelende is dat ze me uit betalen in bitcoins, geen enkel idee wat ik daar nou weer mee aanmoet, maar daar zal ook vast wel een oplossing voor komen.
Ik loop het park op en wat blijkt? Daar is net een andere vacature vrijgekomen. Een fulltime job in het animatieteam. Ze zitten dringend om een lenig iemand te springen, een functie die me op het lijf geschreven is. Vol enthousiasme trek ik gelijk mijn werkkleding aan en trek een spurtje om mijn startpositie aan te nemen.
Hè hè, toch nog een happy end.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten