Met de billen bloot

Zenuwachtig loop ik rondjes door mijn huis met een gevulde koffiekan.  Ze zal zo wel komen.  Maandag kwam ik haar tegen op de nieuwjaarsreceptie van het clubhuis. Er loopt een rillinkje over mijn rug, wanneer ik daar weer aan terugdenk.  Al die overdreven mensen, die maar raak smakken, elkaar in de armen vliegen  en aflebberen, je moet er wel in meegaan anders word je aangekeken voor stijve trut. Zij bemerkte een lichte teruggetrokkenheid  bij mij.

"Jij bent niet zo'n knuffelkont hè?" ze vroeg het vriendelijk en ik ontspande.

"Nee, het hoeft van mij niet allemaal, ik zal blij zijn als dat bestewensengedoe eenmaal achter de rug is, waarom kunnen ze niet gewoon volstaan met een simpele handdruk? ", mijn antwoord was opmerkelijk eerlijk en de voor mij nog onbekende vrouw keek me begrijpend aan, gaf me een hand en wenste me alle geluk toe. Ze maakte gelijk van de gelegenheid gebruik om zichzelf aan me voor te stellen als Hyacint Sterretje, journaliste bij het blad 'Met de billen bloot' en vroeg me of ze me mocht interviewen. In een onbewaakt ogenblik moet ik ja gezegd hebben, want gister belde ze me dat ze me voor vrijdag ingepland had.

Dat is dus vandaag.

 

Dingdong.

Met de pot nog in mijn hand open ik de deur.

"Wilt u koffie?"

"Graag, maar dan wel binnen", antwoordt Hyacint.

Ik grinnik en stap opzij om haar binnen te laten.

"Neemt u me niet kwalijk, ik ben nogal gespannen."

" Zeg maar jij en noem me maar Hy, dat praat wat makkelijker vind ik."

Nog wat onwennig ga ik tegenover haar zitten. Hyacint kijkt naar de vele trofeeën in de glazen vitrinekast en ze valt gelijk met de piepende deur in huis.

"Voor de lezers van ons blad is het van groot belang dat je nu eindelijk eens met de billen bloot gaat! Onlangs hing je nog in spagaat tussen de bomen, vandaar mijn eerste brandende vraag. Waar dank jij je lenigheid aan?  Doe je aan dansen, turnen of is het de judo die je spieren zo oprekt?"

"Nee hoor, wat er in de prijzenkast staat is gewonnen door mijn dochter. Mijn geheim is..." even aarzel ik en Hy denkt me aan te moeten vullen.

"Geef het maar toe. Het is je dikke grote duim waar je alle fantasieverhalen uitzuigt!"

"Integendeel. Mijn duimen zijn net als mijn vingers slank en niet overdreven groot. Niemand mag het weten... mocht het weten, tot nu toe dan. Wij hebben onder ons huis een sm kelder ingericht. Compleet met pijnbanken, allerlei katrollen  en diverse pols-  en enkelboeien. Met grote regelmaat lig ik daar met een spreidstang tussen mijn benen mezelf op te rekken."

Hyacints kijkt me aan met een mengeling van ongeloof, verbijstering en een tikje verlangen. Schor vraagt ze me of het misschien mogelijk is dat zij die kelder van binnen mag zien en enkele foto's mag maken.  

Dat gaat me wat te ver. Oké, met mijn billen bloot gaan wil ik wel, maar het op de plaat vastleggen? Liever niet.

Snel haast ik me te zeggen dat het eigenlijke geheim van mijn ongebreidelde fantasie trucage is. Ik hussel wat met woorden en plaatjes en daar komt een mengeling van fantasie en waarheid uit voort. Om het duidelijk te maken wat ik bedoel laat ik de interviewer een foto zien van mijn uitzicht.

"Hier kijk ik op uit, wanneer ik door mijn raam kijk", een identieke foto leg ik er omgekeerd tegenaan: "En zo is het net of ik aan het water woon, snap je? Zo doe ik met bijna al mijn verhalen. Ik stop er een beetje waarheid in en pas dus trucage toe om het wat smakelijker te krijgen. "

Na nog een paar vraagjes vertrekt Hyacint gedesillusioneerd.

Ik kan weer opgelucht ademhalen. Daar heb ik me weer mooi uitgeluld. Pffft, een sm kelder, het idee alleen al. Er is helemaal geen ruimte onder ons huis, nou ja, een kruipruimte dan, maar meer ook niet.

 

Ik hoor een gesmoorde kreet van boven komen, bijna mijn 'onderdaantje' vergeten. Tja, ik mag dan wel geen kelder hebben maar wel een zolder.

 Snel haast ik me de trap op.
 

Geschreven voor de januariuitdaging van Schrijvelarij, met steekwoorden van Chantal