Hiawatha kon er niets aan doen. Was tot over zijn oren verliefd op haar. De blonde lange krullende lokken, de zachtbruine ogen, de blanke huid, de ranke verschijning. Ze had iets engelachtigs. Ze was een wonder. Hij zat zonder werk en de 'Engel' kon wel wat hulp in huis gebruiken, dus wierp zij hem een reddingsboei toe en zei dat ze hem met liefde en aandacht zou voeren wanneer hij haar het huishouden uit handen nam.
Dat het hem ontbrak aan huishoudelijke kennis, deed er niet toe, verzekerde ze hem, wanneer hij uit liefde handelde was dat toereikend.
'Hiawatha, zorg je even dat alles weg is', had ze met haar fluwelen stem en met een wijds armgebaar naar de ontbijtboel die de tafel ontsierde gezegd.
Een makkie, had hij gedacht. En netjes alles bij elkaar geknoopt in het tafellaken en zo het hele zootje op de vuilnisbelt gekwakt.
Als dank schold ze hem de huid vol: "Uilskuiken, heb je in dat achterlijke reservaat van je, nog nooit gehoord van afwassen? En breng je paard naar buiten, hij bevuilt mijn hele vloer met gras en hooi en wat al niet meer."
Geschrokken van haar commentaar nam hij zich voor een goede beurt te maken. Hij stalde zijn hengst in de tuin en ging met de maaimachine door het hele huis om het gras zo kort mogelijk te krijgen.
Weer was het niet goed genoeg volgens de Engel. Ze krijste dat haar parketvloer niet gemaaid maar in de boenwas gezet moest worden en sommeerde hem om haar bed op te maken, dat moest hem toch wel lukken zonder scha aan te brengen?
Hiawatha dacht eerst goed na voordat hij aan haar volgende opdracht gehoor gaf , het was voor hem de eerste keer dat hij zich aan opmaken waagde.
De hele middag was hij bezig geweest. Met een combinatie van googleen, zijn gezonde verstand gebruiken en wat gekochte spullen moest het hem toch lukken.
Het potje vloeibare make-up diende voor een egale ondergrond, het hoeslaken moest de ondergrond zijn die ze hier bedoelden. De lipstick had uiteraard te maken met kussen, secuur smeerde hij het uit over de kussenslopen. De rouge was om een warmer effect te creëren, hij bepoederde het hele dekbed. Voor de oogschaduw en mascara gebruikte Hiawatha zijn improvisatietalent. Best trots op het resultaat liet hij 'zijn Engel' het keurig opgemaakte bed zien.
"Wàààt?" brulde ze: "Driedubbelovergehaalde mislukkeling. Kom je bij me schooieren voor een baantje en verpest je alles, ALLES hoor je!?! Die kip kerrie met ananas die ik voor je had willen maken kan je wel op je buik schrijven."
Zij was toch zijn reddende engel? Was het dan allemaal maar gebakken lucht de zinnen die ze uitgesproken had
Er knapte iets in de indiaan. De zweetdruppels van het zwoegen van die middag parelden hem nog op zijn voorhoofd. Hij pakte zijn tomahawk, haalde uit en het bloed spoot alle kanten uit...
Nu zit ze vast daarboven op hem te wachten voor de hemelpoort. Ze kan wachten tot ze een ons weegt, de engel is wat hem betreft gevallen, hij heeft haar ware aard gezien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten