Ik wuifde haar bezorgdheid nonchalant weg:
"Vanmorgen heb ik waarschijnlijk in mijn haast het brood op de snijplank laten liggen en die gesneden augurkjes in mijn broodtrommeltje gedaan en ik was zo in gedachten verzonken dat ik vergat uit de draaideur te stappen. Gewoon een beetje duizelig geworden."
"Toch moet je je even na laten kijken", drong mijn moeder aan en om van haar gezeur af te zijn zat ik even later al in de spreekkamer van onze huisarts. Mams zat naast me, ze legde de dokter al mijn problemen voor en intussen zat ik verveeld een stripfiguurtje te tekenen.
"Alles wijst duidelijk op een zwangerschap!"
Mijn potlood schoot uit en ineens had het eierkopje van Wiske een gigantische paardenstaart bovenop haar strikje, gekregen .
Zwanger? Ik? Dat kon toch niet! Onmogelijk!
In een flits gingen mijn gedachten terug naar het weekend met Lemuel op 'zijn' eiland. Hoe ik aan alles behalve mijn pillendoosje had gedacht. Hoe we ons vergaten hadden en helemaal in elkaar opgingen. Het dong-dong-dong van de grote Friese staartklok zette ons weer terug in de werkelijkheid. Nog net op tijd had hij zich teruggetrokken. Een mengeling van spijt en opluchting ging er door mij heen. Ik was nog helemaal niet klaar voor een langdurige relatie en we namen als goede vrienden afscheid.
Mams reactie loog er ook niet om, plots dacht ze alleen nog maar aan zichzelf, ze jammerde dat ze nog niet toe was aan omaatje spelen en liet me alleen deze ellende opknappen.
In de maanden die volgden bleef ik maar groeien, tot nu. Ik heb het gevoel dat ik minstens een olifant aan het 'uitbroeden' ben en naarmate de uitgerekende datum nadert krijg ik steeds meer nesteldrang en groeit het verlangen om de vader in spé op te zoeken en hem van het heuglijke nieuws in kennis te stellen.
Alhoewel ik helemaal niet in de positie ben zo'n lange zware zeereis te maken waag ik toch een poging. Al snel word ik zo beroerd dat ik mezelf liever verzuip dan nog meer te doorstaan. Dus spring ik overboord en wordt verzwolgen door het woeste water.
"Ze komt bij, ze komt bij", stemmen door elkaar, veel geroezemoes: "Gullivera komt bij."
Ik lig met mijn benen wijd, een plankenschot houdt mijn enkels uiteen, tegen één van mijn voeten staat een trapleer gesteund.
"Open dat ding, de ontsluiting begint en dan volgt de uitdrijving."
De poort tussen mijn benen ontsluit krakend. Een slurf komt eruit piepen, al snel gevolgd door de kop van een Indische olifant, een hele stoet komt erachter aan, een hele serie dametjes in hoepelrokken met carnavaleske hoofddeksels op. Mijn handen voelen angstig de kasseien, ik heb nooit geweten dat een bevalling zo zwaar kon zijn.
Dan schrik ik wakker. Het eerste wat ik doe is mijn buik betasten. Plat en strak. Langzaam kom ik bij mijn positieven. Inwendig vervloek ik zachtjes de januariplaatjes van Schrijvelarij, de combinatie met de gegeven steekwoorden bezorgt me nu al nachtmerries. Stiekem kijk ik uit naar de volgende maand, zal die me mogelijk mooiere dromen opleveren?
geschreven voor de januariuitdaging van Schrijvelarij
Geen opmerkingen:
Een reactie posten