Hij kijkt me meewarig aan.
"Daantje, Daantje", een zucht onderstreept de ernst van zijn woorden. Ik was overvallen door een regenbui en toen ik de modderplassen wilde ontlopen stapte ik pardoes in een berg hondenpoep. Ik voelde me als een verzopen katje en vond mezelf superzielig. Het was alsof hij mijn enige redding was en ik werd al onpasselijk bij de gedachte eraan. Waarom was het kattenluikje dan ook niet groter, kon ik daardoor naar binnen, in plaats van hier noodgedwongen aan te moeten bellen.
Hij neemt me op van onder tot boven en trekt zijn neus op.
" Wacht hier maar even."
Hij gaat zeker geen handdoek halen, denk ik. De uitzuiger. Hij wil vast hier een slaatje uit slaan. De man is op de hoogte van mijn financiële situatie, weet dat ik in geldnood zit. Waarom heb ik ook uitgerekend hier aangebeld? De griezel achtervolgt me al een tijdje. Wanneer hij maar niet met me naar bed wil. Allerlei doemscenario's passeren de revue. In mijn gedachten zie ik hem al terugkeren met een assortiment smaakjescondooms waaruit ik mijn keuze mag maken, aardbei, banaan, sinaasappel... alvorens het echte wippen gaat beginnen.
"Daantje, daantje, trek je kleren maar uit!"
Ik krijg meteen kromme tenen.
"Ja, je vat nog kou in die natte plunje, het is hier warm zat om in je ondergoed te zitten." Hij grijnst van oor tot oor en reikt me een badlaken aan om me af te drogen. Enigszins beschaamd trek ik mijn natte kloffie uit, ros mijn haren droog en volg de man naar een kamer waar het inderdaad behaaglijk warm is.
"Wat is je favoriet, aardbei of een andere smaak?"
Zie je wel, daar heb je het al, denk ik terwijl ik aan de placemat die op tafel lig frunnik aangezien ik niet weet waar ik met mijn handen naar toe moet.
"Nou?" , hij verwacht echt een antwoord.
"Wanneer je dat liever hebt, heb ik ook wel gewone. Maar dacht dat vrouwen altijd de voorkeur gaven aan smaakjes. Ik heb ook wel kruidenthee."
Om mijn misvatting te verbergen vraag ik maar of hij ook koffie heeft. Intussen dwalen mijn ogen de ruimte rond. Wat een bijzondere kamer is dit. Het ademt een griezelige sfeer uit en gek genoeg ook een rustgevende. Mijn blik valt op een wand vol boeken.
"Neem plaats", zegt mijn gastheer: "Ik moet je wat bekennen."
Terwijl ik ga zitten op een stoel met grappige leuningen kom ik langzamerhand tot de ontdekking dat dit geen gewone stalker is.
"Daantje, ik volg je al een tijdje en ik zat te wachten op het geschikte moment waarop ik je kon vertellen en laten zien wat ik voorbereid heb. Ik ben helemaal ondersteboven van je, een fan geworden en ik denk een oplossing te hebben voor je geldproblemen. Je bent een goudmijntje."
Als ik het niet dacht, zie je wel, hij wil me betalen voor mijn diensten, me mogelijk verhuren, in ieder geval geld aan me verdienen. Er loopt een rilling over mijn ruggengraat, Ik voel me niet echt op mijn gemak in mijn nauw aansluitende korset.
"Hier, lees zelf maar," de man drukt een boek tussen de armleuningen in, ik voel me gevangen en kan niet anders dan lezen.
Al lezende sperren mijn ogen steeds verder open. Dit kan niet. Dit is te bizar. Ik lees en lees, het ene korte verhaal na het andere. Stuk voor stuk een beetje merkwaardig, sommige een tikje romantisch, maar wel met een spottende ondertoon, onwerkelijke verhalen, vreemde uitlatingen, bizar, zot, te raar, soms eng, maar allemaal hebben ze één ding gemeen. Ze zijn uit mijn brein ontsproten.
Wanneer ik uitgelezen ben kijk ik hem vragend aan.
"Ja, ik heb ze gebundeld. Al je verhalen die je geschreven hebt voor schrijvelarij. Je fantasie is goud waard Daantje."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten